τα σύμβολα που εκτίθενται σε δημόσια θέα στις πόλεις δεν νομίζω ότι πρέπει απλως να εκφραζουν τις προσωπικές επιλογές του καθενός, αλλά κοινωνικες αξίες που εκφράζουν τους ανθρώπους καθολικα, παρά την αποτυχία της κοινωνίας (η της ανθρωπότητας) να τις ενδυεται. Είναι τελείως διαφορετικό να αποδεχόμαστε την αποτυχία οποιασδήποτε θρησκείας να αναμορφωσει την ανθρωπότητα και άρα την αποτυχία της να θεωρείται σύμβολο που εκφράζει μια πλειοψηφία (και που τουλάχιστον οι υπολοιποι δεν θα έχουν τη βανδαλιστικη τάση να το γκρεμίσουν ) και άλλο να αποδεχόμαστε το δημόσιο σύμβολο μιας θρησκείας που ταπεινώνει την ανθρώπινη φύση αλλά και τις συλλογικές προσδοκίες μας από αυτή... κάθε φορά που κάποιος δεν λυπάται, δεν απογοητευεται από τη βία και την αποσύνθεση που υπάρχει στον κόσμο, αλλά και που ανέχεται το κακό και την εκμεταλλευση ο "Μπαφομετ" τρίβει τα χέρια του, γιατί μάλλον όταν ειμαστε τόσο προοδευτικοί και ετοιμοι να αποδεχτούμε τη θέση του ως κοινωνικό σύμβολο, μάλλον δεν αργεί και η στιγμή που θα εκφράζει και την κοινωνία και την παρακμή της καθολικα. Δεν είναι η μορφή του κατσιμομορφου τέρατος που με απασχολεί (το σταυρό δεν τον έχουμε συνηθίσει ως σύμβολο βασανισμού, αλλά ως σύμβολο θυσίας- και δεν είμαι καν θρησκευόμενη...) αλλά οι άνθρωποι και η ψυχική τους πείνα/ ένδεια όταν προτιμούν να κανουν αγάλματα από χάμπουργκερ, δολάρια η το σατανά. Δεν έχω χάσει τόσο πολύ την ελπίδα μου σε αυτούς, γι'αυτό...