#5To παιδί ούτε βούδας υποστηρίζει ότι είναι, ούτε φωτεινός παντογνώστης, κι αν σε πρήζουν με σεξιστικά και χρυσαυγήτικα συνεχώς, μπορεί να χάνεις την υπομονή σου, να στεναχωριέσαι (αν πρόκειται για οικεία και αγαπητά άτομα), να αισθάνεσαι σαν τη μύγα μες το γάλα ή βγάζεις τον σκασμό για να μην φαγώνεσαι συνέχεια με τους -συγκεκριμένους -ανθρώπους.Επιπροσθέτως οι καταστάσεις που ζούμε μπορεί να κάνουν τους -συγκεκριμένους- ανθρώπους πιο δεικτικούς, μπορεί και οι ίδιοι να μην είναι στάσιμοι, αλλά να «χειροτερεύουν» την στάση τους, συμβαίνει. Όπως και τα κόμπλεξ κατωτερότητας (και όχι μόνο ανωτερότητας) συμβαίνουν και ποιος-α θα μάς πει τι ήλθε πρώτο, τι δεύτερο, τι συντηρεί μία κατάσταση κλ.π.; Δεν είναι τόσο απλό.Μήπως είναι καιρός για διαφορετικές προσεγγίσεις, όμως; Ή καιρός για νέους ανθρώπους; Εκτός από το θέμα της οικογένειας, που μία είναι, τι να κάνουμε, μοιάζει να θέλει να τα θέλει όλα (και όλους) ...και -όχι- επειδή έτυχε να ριχνουμε σουτάκια στο γυμνάσιο, αυτό δεν σημαίνει ότι θα είμαστε με τον άλλον αδερφές ψυχές εις τον αιώνα αμήν κ.λπ..ΥΓ.«Εγώ πάντως, αν συναντούσα κάποιον/-α σε ανώτερο πνευματικό επίπεδο από το δικό μου, πολύ θα ήθελα να με διδάξει!» Συμφωνώ με Parisios (δεδομένου ότι ο/η άλλος-η έχει και μία ...λογική συμπεριφορά)