2 Συμφωνώ με τη Λένα, αγαπητέ caveman. Και μου έκανε σχετική εντύπωση που στη Γερμανία φαίνεται να δίνουν τόση σημασία σε αυτούς τους τύπους (ίσως βέβαια αυτό να μην αφορά "τη Γερμανία" αλλά ειδικά την περιοχή όπου μένεις, δεν ξέρω).Πάντως, στην πιο προχωρημένη σε τέτοια θέματα Σουηδία, γνωρίζω, από ανθρώπους που έμειναν εκεί (και το μεταφέρω με τη σχετική επιφύλαξη), ότι ανάλογες αβρότητες όχι μόνο δεν ενθαρρύνονται, αλλά μάλιστα μια γυναίκα θα νιώσει έως και προσβεβλημένη αν αρχίσεις να της τραβάς τις καρέκλες και να τις ανοίγεις τις πόρτες. Για να την κεράσεις ούτε συζήτηση. Ακριβώς με το σκεπτικό που σωστά αναλύεις κι εσύ.Βρίσκω όντως ανούσιες τέτοιες κινήσεις (για να μη μιλήσω για κάποιες ακόμη πιο σαχλές, όπως "ο άντρας βάζει το κρασί στα ποτήρια", "όταν σηκώνεται μια κυρία από το τραπέζι ανασηκώνεται κι ο άντρας" πφφφ).Υπάρχει ένα είδος αβρότητας που όντως εκτιμώ: Η βοήθεια με πολύ βαριά αντικείμενα ή πράγματα πχ. που ανοίγουν δύσκολα. Η μεγάλη διαφορά στη μυική δύναμη είναι η μόνη ανισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα που δεν αποτελεί κοινωνική κατασκευή. Δεν είναι κάτι που απαιτώ από αγνώστους αλλά τουλάχιστον από όποιον με συνοδεύει. Η αλήθεια είναι ότι ως πιτσιρίκα προσπαθούσα να τα καταφέρνω τελείως μόνη μου, όχι τόσο λόγω φεμινισμού αλλά για την αίσθηση της αυτονομίας, που πλέον πικρά αναπολώ... Είμαι και λίγο σπέσιαλ περίπτωση: Μετά από δύο δισκοκήλες και προβλήματα σε όλες τις πιθανές αρθρώσεις, στην ουσία δεν περιμένω από τους άλλους να με αντιμετωπίσουν ως "κυρία" αλλά ως μερικώς ανάπηρη. :/