2.Κάθε φορά που διαβάζω τέτοιες εξιστορήσεις εμπειριών από survivors σεξουαλικής παρενόχλησης νιώθω ένα εντελώς αποκαρδιωτικό συναίσθημα. Απόγνωση μαζί με θυμό και αηδία. Όχι μόνο για το γεγονός όσο για την άθλια στάση της κοινωνίας απέναντί τους. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κρύβονται όλα με τόση άνεση κάτω από το βρώμικο χαλί που λέγεται ελληνική επαρχία. Ή μήπως δεν είναι μόνο στην επαρχία που συμβαίνουν αυτά.Μου περνάει από το μυαλό και κάτι άλλο. Αν δεν υπήρχε το ίντερνετ πόσες τέτοιες ιστορίες θα ξέραμε? Δεν θέλω ούτε να θυμηθώ πόσες ιστορίες παρόμοιες ή και χειρότερες έχω διαβάσει να συμβαίνουν - από τα ελληνικά ΑΕΙ και σχολεία μέχρι τα campuses στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, όπου η σεξιστική νοοτροπία καλά κρατεί.Εν πάσει περιπτώση σου αξίζουν συγχαρητήρια για το γεγονός οτι δεν σώπασες. Ελπίζω να ακολουθούν κι άλλοι το παράδειγμά σου που είναι υπόδειγμα θάρρους και δύναμης. :)