Ο Κουτσογιανόπουλος και η Lifo έχουν ξετρελαθεί με την ταινία σε αντίθεση με την πλειοψηφία των κριτικών παγκοσμίως που την βρήκαν μέτρια και σίγουρα χειρότερη από την πρώτη ταινία του Φορντ. Δεν θα συμφωνήσω ούτε με την μειοψηφία ούτε με την πλειοψηφία, και οι δύο πλευρές χαιδεύουν τον σκηνοθέτη, προσδίδοντας του αρετές που δεν έχει. Όπως πολλοί άλλοι κινηματογραφόφιλοι, αναρρωτιέμαι γιατι.Είδα την ταινία και έπληξα. Δεν έχει πολυεπίπεδα νοήματα για να σε βάλει σε σκέψεις, δεν έχει δυνατό δράμα για να ερεθίσει το συναίσθημα σου, δεν έχει μια πλοκή που αν μη τι άλλο θα σε διασκεδάσει. Είναι σαν σεξ χωρίς οργασμό. Υπέροχη αν όχι υπερβολική φωτογραφία, ένα σενάριο που δεν καταφέρνει να γίνει πιστευτό - βασική κινηματογραφική συνθήκη - , χαρακτήρες καταδικασμένοι να μην βγουν ποτέ από το χαρτί του σεναρίου και να "ενσαρκωθούν" παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ταλαντούχων ηθοποιών, ατελείωτοι διάλογοι με κοντινά πλάνα που αντί για απλά είναι απλοικά και παραπέμπουν περισσότερο σε τηλεοπτική σειρά φανερώνοντας την απειρία ή την έλλειψη παιδείας του σκηνοθέτη. Το Nocturnal Animals παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά, προσπαθεί να είναι έξυπνο αλλα γίνεται εξυπνακίστικο, αποπνέωντας τελικά μια απελπίσια που φλερτάρει με το γελοίο. Για μενα, αυτού του είδους οι ταινίες γίνονται από ατομική ματαιοδοξία, με μια υπερβολική πρόθεση να είναι «εξαιρετικές», θέλουν δηλαδή να προκαταλάβουν την κρίση του κοινού, υπο μια έννοια να το αναγκάσουν. Πρόκειται για μια αγωνία εντελώς προσωπική και συχνά άσύνδετη με την θεματολογία της ταινίας, μια αγωνία που δυστυχώς αποτυπώνεται και τελικά καθορίζει αυτές τις ταινίες.