4. H ιστορία σου μου θύμισε πολύ τη δική μου, μόνο που εγώ ήμουν η άλλη πλευρά. Χώρισα τον τότε φίλο μου, παρόλο που είχαμε μια πανέμορφη σχέση, συγκατοικούσαμε, ονειρευόμασταν τη ζωή μαζί. Βέβαια, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Όμως για μένα ισχύουν όντως όσα λέει η Λένα, αν και έκανα καιρό να τα καταλάβω. Κατηγορούσα τον εαυτό μου, γιατί δεν στράφηκα στον φίλο μου για στήριξη, γιατί τα κατέστρεψα όλα με την υπαρξιακή μου κρίση. Όμως έτσι ένιωθα, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ήθελα να το βαδίσω μόνη μου το μονοπάτι, ήθελα να βουλιάξω και να βρω μόνη δυνάμεις να σηκωθώ, είδα τη ζωή αλλιώς. Επτά χρόνια μετά, όλα μου φαίνονται σωστά, σίγουρα και σ' αυτόν, αν και δεν μιλάμε πια. Είναι σκληρό, αλλά όντως αυτός ο άνθρωπος δεν ένιωσε την ανάγκη να στραφεί σε σένα, και τώρα είναι στη δική του φάση, όσο κι αν επιμείνεις δεν θα αλλάξει κάτι, είναι πέραν των δυνάμεών σου. Μακάρι να πάνε όλα καλά και για τους δυο σας!