Ποτέ δεν είσαι μόνος στην αναζήτηση, τα παραδείγματα που ανέφερες δείχνουν ακριβώς την άμεση ή έμμεση συμμετοχή Άλλων. Είναι ανακριβής η σύνδεση της διαδικασίας της πνευματικής αναζήτησης με το πρότυπο του φιλοσόφου του 18ου-19ου αι. που, απομονωμένος στο γραφείο του, σκέφτεται επί ώρες και διαμορφώνει θεωρίες. Καμία αναζήτηση δεν συμβαίνει εκτός κοινωνικού πλαισίου, χωρίς επιρροή από άλλους. Αντίθετα, όταν κανένα άτομο που γνωρίζεις δεν αφήνει έστω και το παραμικρό αποτύπωμα πάνω σου, μάλλον είσαι προβληματικός. Επιπλέον, έχουμε ταυτίσει τη διαδικασία της ανάλυσης με την αγγαρεία, τη στιγμή που για κάποιους αποτελεί way of being. Μου κάνει εντύπωση που ρωτάς "γιατί να πρέπει ο σύντροφός μας να είναι το πνευματικό μας ισοδύναμο;". Δεν ξέρω, ίσως για το λόγο που ανέφερες, ότι δηλαδή θα έχετε κοινή καθημερινότητα, άρα να χρειάζεσαι ο άνθρωπος που θα είναι δίπλα σου να είναι σε θέση να επικοινωνήσει μαζί σου, εφόσον θα περνάτε τόσο μεγάλο μέρος της ημέρας παρέα. Ίσως σε εσένα αρκεί η ικανοποίηση που προσφέρει το καλό σεξ με μια εμφανίσιμη σύντροφο, ώστε να δεσμευτείς, για άλλους όμως η ικανοποίηση έρχεται και από αλλού. Πάντως, όπως τα περιγράφεις, για εξαίρεση διανοούμενου, μια χαρά περιορισμένος είναι ο κύκλος σου, όταν π.χ. αποκλείεις "πνευματικά ισοδύναμές σου" γυναίκες, γιατί σε "κουράζουν". Άσχετα πάντως με διανοούμενους ή μη, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε σε μεγάλο βαθμό το μυαλό του άλλου και να λειτουργούμε ανάλογα. Δεν ξέρω τι εννοείς με το "πραγματικά". Τέλος, το ζήτημα περί ασφάλειας που ανέφερες είναι περίεργο πράγμα κι εννοείται διαφορετικό για τον καθένα. Για παράδειγμα, σε κάποιον μπορεί να προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια ένας/μία σύντροφος του ίδιου ή υψηλότερου πνευματικού επιπέδου. Σε κάποιον άλλο μπορεί αυτό ακριβώς να είναι το ζητούμενο.