Εξαιρετικός, δυνατός και μεστός λόγος στο άρθρο. Μπράβο! Τα στερεότυπα είναι τόσο πολυεπίπεδα, βαθειά ενσωματωμένα και εδραιωμένα όσο και φυσικοποιημένα που δεν διαλύονται in spite of all any inspirational efforts! Συμφωνώ επίσης ότι τα πιο χυδαία σχόλια γίνονται από εμάς τις ίδιες που αυτοσαμποτάροντας τις υπάρξεις μας, φτάνουμε το σημείο της κοινωνικής μας αυτοματαίωσης. Το πιο βλακώδες είναι ότι κάποιες του φύλου μας, θεωρούν ότι το να κάνουμε παιδιά είναι αυτοεκπλήρωση. Όχι, λοιπόν. Προσωπικά θα ένιωθα utterly shuttered αν η κορούλα μου άκουγε κάτι τέτοιο. Και οποιοδήποτε άλλο παιδί. Κάτι τόσο βλακώδες... Και κάτι αστείο: όταν ακούω σχόλια τύπου 'τα κατάφερες όλα ειδικά τώρα και με το μωρό και το γάμο και τη δουλειά και και μπλα μπλα μπλα' γυρνώ και απαντώ ναι, ίσως για αυτό να λιώνουν οι πάγοι. Σκέφτομαι ότι το ανθρώπινο είδος είμαστε για γέλοια και κλάμματα.