Συμφωνώ αρκετά με την Εξωγήινη, αλλά καταλαβαίνω τη Συννεφιά.Βασικά Συννεφιά διαφωνώ αρκετά με τη συνάρτηση του πόσο αγαπητός υπήρξε κάποιος με τον αριθμό παρισταμένων στην κηδεία. Τουλάχιστον στην Ελλάδα η κηδεία είναι συχνά ό,τι και οι υπόλοιπες τελετές: Κοινωνική υποχρέωση. Και μερικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι εκτός από κοινωνικό συμβάν είναι και θλιβερή διαδικασία για τους πενθούντες.Ας πούμε ναι, όταν βρέθηκα σε κηδεία 27χρονου παιδιού μόνο ο καντηλανάφτης που δεν έκλαιγε, λογικό ήταν.Αλλά σε κηδείες ηλικιωμένων γίνεται συχνά το μάλε βράσε από σούσουρο, κουτσομπολιό για την ξαδέλφη που πάχυνε, για το θείο που ήρθε χωρίς τη θεία και γιατί, για την ανηψιά που φόρεσε κοντά ρούχα κλπ.Θυμάμαι σε κηδεία ενός θείου, που τύγχανε παλιός συνάδελφος πρώην καθηγητών μου. Άκουσα πάνω από 15 φορές το "Αααααα! Χ μου, τι κάνεις; Πωπω ψήλωσες κι άλλο, καλέ ολόκληρη γυναίκα, α ομορφιές, τι σπουδάζεις, τελείωσες, τι θα κάνεις τώρα" και χαχαχα και χουχουχου, ούτε σε βαφτήσια τόσες χαρές και κοζερί.Είχα ελάχιστες σχέσεις με τον άνθρωπο, πήγα νιώθοντας σχεδόν μηδενική θλίψη (συμπαράσταση για τη θεία κυρίως, με την οποία επίσης δεν έχω στενή σχέση) κι όμως, ένιωσα προσβολή εκ μέρους του. ΟΚ, ήταν 70κάτι, όχι παιδί (ούτε κι υπερήλικας πάντως), αλλά δε μπορούσαν να συγκρατήσουν λίγο τα χάχανα; Η γυναίκα του, νυν συνάδεφλός τους ακόμη, θρηνούσε τον άντρα της. ΟΚ δεν του είχα αδυναμία αλλά αυτοί πού το ήξεραν; Θα μπορούσε να είναι μέντοράς μου, whatever, και να ήμουν χάλια. Έχω κι άλλα παραδείγματα, αλλά αυτή την κηδεία τη θυμάμαι πάντα με τσατίλα.