Καταρχήν ευχαριστώ τη Λένα για την απάντηση στην ερώτηση μου #6...Τη διαβάζω πάλι τώρα και θυμάμαι σε τι πανικό είχα βρεθεί και δεν μπορούσα να σκεφτώ ψύχραιμα...Κι όλο αυτό γιατί φοβόμουνα ότι θα μείνω μόνη, όπως φοβούνται πολλοί άνθρωποι τελικά, όχι μόνο γυναίκες… Είναι 2μιση μήνες που έστειλα την ερώτηση και τελικά έχοντας στο πλευρό μου καλούς φίλους που με βοήθησαν πολύ να δω τι γίνεται πραγματικά έκανα αυτό που πρότειναν αρκετοί αναγνώστες/ριες: μετά από λίγες μέρες το έβαλα στα πόδια και δεν κοίταξα πίσω, κατάλαβα ότι μίλαγα σε ένα τοίχο και ότι δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να συνεννοηθώ μαζί του.2 ήταν τα τινά: Ή δεν καταλάβαινε ή έκανε ότι δεν καταλαβαίνει, προκειμένου να περάσει το δικό του κι όλο αυτό το υποστήριζε με μια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά 5χρονου παιδιού που του πήραν το γλειφιτζούρι.Και δεν μπορούσα να καταλάβω πως επέτρεψα στον εαυτό μου να μπλεχτεί σε μια τέτοια κατάσταση και να τη συνεχίζει προσπαθώντας να τον κάνω ενήλικα ενώ φαινόταν ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να γίνει.Οπότε τελικά σώθηκα...