#5 Θα συμφωνήσω απολύτως με την απάντηση της Λένας. Στην Ελλάδα γενικώς αγαπάμε το κλίμα χαλαρότητας και ειδικά όσον αφορά στα παιδιά προκρίνεται η σχέση "φιλίας" κλπ. Είναι θαυμάσιο το κλίμα χαλαρότητας στην κανονική φιλία. Όταν μιλάμε όμως για σχέση παιδιού-δασκάλου, και ειδικά για μια ολόκληρη τάξη, τα όρια ξεπερνιούνται πολύ πολύ γρήγορα. Πληθυντικός δεν σημαίνει δεσποτισμός και στρατιωτικός νόμος, αλλά απλώς ότι ο καθένας ξέρει την θέση του. Έχω κι εγώ ικανό αριθμο εκπαιδευτικών στο σόι, και μάλιστα ατόμων που ξεκίνησαν πολύ νέα και μικρόδειχναν κι από πάνω. Το ύφος που έχουν/είχαν στην τάξη λοιπόν πολύ απέχει από το καθημερινό τους στιλ και αυτό μόνο σε καλό τους έχει βγει. Η κατανόηση, η προσήνεια και η χρήση του χιούμορ είναι απολύτως απαραίτητα, αλλά αυτά καθόλου δε σαμποτάρονται από την ύπαρξη ορίων που καθορίζουν ορισμένες αποστάσεις. Όταν σπας την μονοτονία ή χρωματίζεις την παράδοση με ένα χιουμοριστικό σχόλιο πχ., πρέπει να είσαι απολύτως σε θέση να συμμαζέψεις έπειτα ξανά την τάξη προτού επικρατήσει κλίμα καφενείου. Και το να είσαι ο κύριος/κυρία στον οποίο οι υπόλοιποι απευθύνονται στον πληθυντικό είναι ένα καλό πρώτο βήμα γι'αυτό.Όμως, όσον αφορά στο αφεντικό, βρίσκω απολύτως δικαιολογημένη την παρέμβασή του, αλλά και απολύτως άκομψο τον τρόπο του, για δύο λόγους: όχι μόνο οι παρατηρήσεις μέσω τρίτων είναι, γενικά, υποτιμητικές για τον αποδέκτη της παρατήρησης, αλλά εν προκειμένω ο καθηγητής που λαμβάνει υποδείξεις μέσω όχι (έστω) των συναδέλφων, αλλά μέσω των ίδιων των μαθητών, υποβιβάζεται ακόμη περισσότερο στα μάτια τους - το οποίο και έρχεται σε πλήρη αντίφαση με το ίδιο το περιεχόμενο της παρατήρησης.