Οι μεταγλωττίσεις καλό είναι να υπάρχουν και για πολλούς λόγους. Και πολλές φορές είναι εξαιρετικές δουλειές. Τα μεγάλα στούντιο όπως η Disney ή η Nickelodeon έχουν δικούς τους ανθρώπους που επιβλέπουν και εγκρίνουν την δουλειά που γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες της εταιρίας. Προσωπικά θεωρώ τη δουλειά που έχει γίνει στον Μπομπ Σφουγγαράκη αριστούργημα και την προτιμώ με τα χίλια αντί για την πρωτότυπη. Αλλά..... Δεν υπάρχουν μόνο αυτοί που βλέπουν σινεμά για να περνάει η ώρα, αλλά και αυτοί που αγαπούν το σινεμά και δίνουν προσοχή στις λεπτομέρειες. Αυτοί που θέλουν να δουν μία Ταϊλανδέζικη ταινία στα Ταϊλανδικά και όχι στα Αγγλικά, γιατί έτσι γυρίστηκε. Αυτοί που θέλουν να δουν τους τίτλους τέλους ως...το τέλος και όχι να διακόπτεται η προβολή. Αυτοί που προτιμούν, αν ο τίτλος μίας ταινίας δεν είναι πιστή απόδοση του πρωτότυπου, να τον αφήσουν στην ησυχία του (πχ The Blues Brothers /Οι Ατσίδες Με Τα Μπλε) Η μεταγλώττιση στα animation, ταινίες που όπως επισήμανε και η Iris, καταλαβαίνονται κυρίως από έφηβους και ενήλικες, ανοίγει την πόρτα στο να μάθει ο κόσμος αργότερα να βλέπει και την τελευταία ταινία του Ντι Κάπριο, επίσης μεταγλωττισμένη, κάτι που πιστεύω είναι ελεεινό και τρισάθλιο. Ας αφήσουμε τους κεντροευρωπαίους μόνους τους σε αυτή την σιχαμένη συνήθεια.