#5: Ο όρος "ψυχική πάθηση" είναι παραπλανητικός αφού στην ουσία πρόκειται για ασθένεια του εγκεφάλου. Όταν αρρωσταίνει ο εγκέφαλος, είναι εγκληματική αμέλεια να τον αφήνεις να υποφέρει. Σαν να έχεις διαβήτη ή υπέρταση και να μην παίρνεις τα ανάλογα φάρμακα. Δεν φταις φυσικά για το ότι αρρώστησες, φταις όμως αν εν γνώσει σου παραμελείς τη θεραπεία σου. Από εκεί και πέρα, το γεγονός και μόνο της ασθένειας καθιστά προβληματική την οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση με την έννοια της de facto έλλειψης των "ίσων όρων".Καταλαβαίνεις ότι το βάρος θα πέφτει πάντα δυσανάλογα μεγάλο στον άλλον για τη διατήρηση/εξέλιξη της σχέσης, καθώς εσύ εκ των πραγμάτων θα είσαι πάντα ο πιο αδύναμος κρίκος. Ο σύντροφός σου θα πρέπει να μπορεί να έρχεται στη θέση σου, να προσφέρει το "δικό του το πολύ" κι επιπλέον να νιώθει εντάξει με το "δικό σου το λίγο". Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι αυτό; Αναρωτιέμαι αν θα μπορείς εσύ να έρχεσαι στη θέση του άλλου, ή θα κοιτάς μόνο τα δικά σου αισθήματα και τις δικές σου ανάγκες... Η ασθένεια (η οποιαδήποτε ασθένεια, όχι μόνο η ψυχική) σε βάζει σ'ένα εγωιστικό τριπάκι από μόνη της, κοίταξε λίγο να βγαίνεις απ'αυτό, όσο μπορείς (αν μπορείς).