Η Καρένινα ήταν ειλικρινής και πολύ γρήγορα ξεκαθάρισε τη θέση της, σε μια εποχή μάλιστα που κάτι τέτοιο είχε απείρως βαρύτερες επιπτώσεις απ' ό,τι σήμερα.Όσο για την Μποβαρύ, που το έκανε κυνηγώντας μια χίμαιρα, με μυαλά φουσκωμένα από αισθηματικά βιβλιαράκια της εποχής, ο ίδιος ο συγγραφέας την κατανοεί αλλά όχι, καθόλου δεν την δικαιολογεί. Ο αφελής, δοτικός Σαρλ είναι το πρόσωπο που σκιαγραφείται με τη μεγαλύτερη συμπάθεια από τον συγγραφέα.Αχ εμείς η γυναίκες, αν απατήσουμε βαυκαλιζόμαστε ότι το κάνουμε λόγω υπερβολικής ευαισθησίας και ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης... Ενώ οι άνδρες απλώς παραδίδονται στα κτηνώδη ένστικτά τους, πτωχές ψυχές...