#6.Συμφωνώ με τη Λένα.Όντως κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε,ότι με ορισμένους ανθρώπους δεν έχουμε τι να πούμε πια.Βαριόμαστε ακόμα και να ανασαίνουν δίπλα μας.Αλλάζουμε,μας ενδιαφέρουν διαφορετικά πράγματα και οι δικές τους κουβέντες δε μας λένε τίποτα.Έχω δει όμως και μια διαφορετική πλευρά αυτής της ιστορίας.Το "πρήξιμο" πολλές φορές σημαίνει ενόχληση,επειδή για όσα λένε,εμείς δεν έχουμε να αντιπαραθέσουμε κάτι αντίστοιχο κι αυτό μας κάνει να νιώθουμε μειονεκτικά.Ο άνεργος πχ συχνά αισθάνεται άβολα,όταν οι άλλοι μιλάνε για τις δουλειές τους.Ο μόνος νιώθει δυο φορές μόνος,όταν γυρίζει η κουβέντα στα γκομενικά.Εκείνοι,που δεν έχουν παιδιά,έχουν ένα σφίξιμο στο στομάχι,όταν γονείς μιλάνε για τα καμάρια τους.Όταν μετράς και τα φραγκοδίφραγκα,πόσο να να ενθουσιαστείς με αφηγήσεις από ταξίδια,λίστα με ψώνια κτλ;Δε λέω ότι ισχύουν πάντα αυτά,αλλά κάποιοι σε ορισμένες περιστάσεις αισθάνονται άσχημα.Ο μονόλογος του άλλου,αν δεν είναι άτομο,που ψάχνει απλά ακροατήριο να πει τα δικά του,άνετα κόβεται.Συμπληρώνουμε με δικές μας εμπειρίες ή αλλάζουμε θέμα και μιλάμε για κάτι,που μας ενθουσιάζει,μας ενδιαφέρει ή μας προβληματίζει.Όταν όμως νιώθουμε ότι εμείς δεν έχουμε να πούμε κάτι πραγματικά ενδιαφέρον;Όταν έχουμε την αίσθηση,ότι τίποτα από όσα μας συμβαίνουν δεν είναι καλύτερο από αυτά,που ζει ο συνομιλητής μας;Μήπως βαφτίζουμε κάποιον παπαρολόγο,βαρετό κτλ,για να κρύψουμε τα δικά μας συμπλέγματα;