Καταρχάς να επισημάνω πως εγώ πιστεύω σε μία Ε.Ε όπου οι πολίτες της θα είναι υπόλογοι στους ίδιους νόμους, θα υπάρχει κοινό σύνταγμα, κοινή αγορά, κοινό νόμισμα κλπ. Μια Ε.Ε όπου ο Βούλγαρος, ο Γάλλος, ο Ελληνάς θα είναι κομμάτι ενός συνόλου, διατηρώντας φυσικά ο καθένας την ταυτότητα του που όμως θα συμβαδίζει με την άλλη του ταυτότητα που είναι η Ευρωπαίκη. Αυτό μόνο μια ομοσπονδιακή Ε.Ε μπορεί να το κάνει. Μια ομοσπονδιακή Ε.Ε όπου θα έχει τον δικό της πρόεδρο που θα εκλέγεται απο τον λαό (Άγγλούς, Ρουμάνους, Γερμανούς κλπ) και μια κυβέρνηση που θα απαρτιζεταί απο εκπροσώπους όλων των κρατών μελών. Για να το πετύχεις αυτό θα πρέπει αναγκαστηκα να μεταβιβάσεις κάποιες υπερξουσίες σου στην κυβέρνηση αυτή, δεν γίνεται αλλίως. Όπως είπε και ο Παρίσος είναι ή αυτό ή το κλείνουμε το μαγαζάκι και πάμε παρακάτω. Το ερώτημα όμως είναι, σε μια πραγματικότητα όπου απο την μία όλο το παιχνίδι (οικονομικό και πολιτικό) παίζεται απο χώρες μεγαθήρια (ΗΠΑ, Κινα, Ρωσία κλπ) και απο την άλλη αναδύονται χώρες όπως η Βραζίλια, η Ινδία, η Ν. Αφρίκη κλπ που έχουν πληθυσμό πολλάπλασιο απο τον μέσω ευρωπαικό, τι τύχει μπορεί να έχει μια χώρα όπως η Δανία ή η Ελλάδα απέναντι σε αυτές; Μάλλον καμία.