#1Παρακολουθούσα τη διήγηση με κομμένη την ανάσα επειδή πολλοί βρίσκονται σε παρόμοια/ανάλογη θέση στις μέρες μας. #5H παρθενία πέραν μιας ηλικίας (ας πούμε χονδρικώς 22-23) πάντοτε κάποιο "κόλλημα" εμπεριέχει (κι ας χαϊδεύουν ορισμένοι τις πλατούλες όσων το ομολογούν με παράπονο). Δεν είναι δυνατόν μια ανάγκη με βιολογικό υπόβαθρο να καταπιέζεται τόσα χρόνια χωρίς κάποιον πολύ σοβαρό λόγο. Αν κάποιος δεν έτρωγε πχ. επί ένα χρόνο και έπινε μόνο φρουτοχυμούς και γάλα για να επιβιώσει (και επεβίωνε) δεν θα υποπτευόμασταν ότι έχει κάποιο θέμα; Πάντως προκαλεί μειδίαμα (και ταυτόχρονα και θλίψη) να διαπιστώνει κανείς ότι υπάρχουν μαμόθρεφτοι/μπαμπόθρεφτοι και σε άλλες κουλτούρες, κι ότι μάλιστα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να διατηρηθεί κάποιο άτομο σε τέτοια ελεγχόμενη ανώριμη κατάσταση είναι ως επί το πλείστον τα ίδια! (άκου "πυροτεχνήματα"!!)#6Προσωπικά δεν τοποθετώ την υπαγωγή του δεύτερου επιθέτου σε τουλάχιστον ένα επίσημο έγγραφο (που μπορεί να επιδειχθεί) στην σφαίρα του "ρομαντικού" ή "συμβολικού", αλλά του πρακτικού και μόνο. Εξηγούμαι: Αν τυχόν χρειαστεί να βρεθεί κάποια σύζυγος και/ή μάνα (χτύπα ξύλο) σε νοσοκομείο και να παρθούν αναγκαίες αποφάσεις άμεσα για τους αγαπημένους της πρέπει να μπορεί να αποδείξει τον συσχετισμό μαζί τους με κάποιον νομικά αδιάσειστο τρόπο. (Άλλωστε για αυτούς τους λόγους επιθυμούσαν και οι gay το περίφημο σύμφωνο κι είναι απολύτως λογικό.) Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει πάντα μαζί κάποια δίγλωσση ληξιαρχική πράξη, so be it. Να υπάρχει όμως κάποιο αποδεικτικό, κάτι. #7Δεν είναι απαξιωτικό για τους καλλιτέχνες να προβαίνει κανείς σε άλλη δραστηριότητα ενόσω εκείνοι κάνουν performance για το κοινό τους; Kαι στα μπουζούκια να πάμε, που λέει ο λόγος, είναι ευγενικό όταν ο άλλος τραγουδάει να παρακολουθούμε (κι όχι να ξεδοντιάζουμε το φιλέτο μας). Γι'αυτό άλλωστε πήγαμε εξ αρχής, έτσι δεν είναι;