Είναι τρολ και dog-house habitué που (νομίζει ότι) θα μας δείξει τους ξιπασμένους που θέλουμε και Bruckner χωρίς να τον/την αφήνουμε να λικνίζεται πάνω σε καρέκλα και Schoenberg χωρίς ένα μερακλωμένο τρολ to spice things up. Εδώ σε κινηματογράφους που σερβίρουν πλήρες γεύμα στη θέση (π. χ. Everyman Belsize Park, Λονδίνο) δεν μπορείς από τη μπόχα και το μασούλημα, και ας είναι η ταινία main stream που δεν απαιτεί την τεράστια πνευματική και συγκινησιακή δέσμευση που απαιτεί η κλασσική μουσική. Ακόμα και στους άλλους κινηματογράφους με τα ποπ κορν και τα πατατάκια είναι αηδία, αν ο καταβροχθίζων κάθεται δίπλα σου (ούτε το Dolby Atmos σε σώζει ούτε τίποτα). ούτε Dolby Atmos ούτε τίποτα δεν σε σώζει).