Nα παρατηρήσω κάτι χωρίς ούτε να εγκρίνω ούτε να καταδικάσω. To polyamory γενικώς ξεσηκώνει αμφισβητήσεις για την ηθική ποιότητα του ατόμου που την επιλέγει (επειδή όπως επισημάνθηκε έχει ταυτιστεί η πληρότητα με έναν σύντροφο με την έννοια της ηθικής πλήρωσης) αλλά και για την ψυχική/συναισθηματική του ισορροπία. Φαίνεται άλλωστε και στον εδώ σχολιασμό σε κάποια σχόλια. Iδιαίτερα όσον αφορά σε γυναίκες να θυμηθούμε τα παραδείγματα της Charlotte Rampling και της Tilda Swinton. Οι οποίες θα συμφωνήσετε άπαντες ότι ούτε δυστυχείς αλλοπαρμένες είναι κι ούτε τίποτα ηθικά παραστρατημένες που ποιός ξέρει τι άλλα όργια κάνουν τις νύχτες με πανσέληνο κλπ. Κι αν τόσο ισχυρές γυναίκες σαν αυτές και με τόσο μεγάλο fan club λαμβάνουν ακόμα κριτική για την προσωπική τους ζωή...τότε τι να κάνει η καθημερινή γυναίκα που νιώθει ότι αυτή είναι η επιλογή της;Όσο για τους ομοφυλόφιλους που αναφέρεις έχω να παρατηρήσω ότι για πάρα πολύ κόσμο είναι αποδεκτοί οι ομοφυλόφιλοι που εμπίπτουν στο ΜΟΝΟΓΑΜΙΚΟ μοντέλο ζευγαριού. Η κοινή γνώμη επιφυλάσσει θετικότερη στάση σε αυτή την κατηγορία. Τους έχοντας δύο παράλληλους (εν γνώση τους) συντρόφους πάλι ως εξώλης και προώλης του αντιμετωπίζει όπως και τους αντίστοιχους έτερο. Το βρίσκω συναρπαστικό στην παρατήρησή του φαινόμενο. Γενικά αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο πράγμα επειδή ναι μεν ζεί καθένας την ζωή του αλλά η ζωή του δεν είναι ξεκομμένη από το κοινωνικό σύνολο. No man's an island.