#7η κατάσταση της φίλης σου είναι πολύ δύσκολη. Είναι τραγικό να ξέρεις από πολύ νέα ότι έχεις μια ανίατη ασθένεια και ότι το μοιραίο είναι αναπόφευκτο αλλά με αργό και βασανιστικό τρόπο. Κατανοώ το θυμό της, γιατί νομίζω περί αυτού πρόκειται. Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί τη συμπεριφορά της στις γυναίκες που την προσέχουν, ειδικά τη ρατσιστική. Όμως, το μόνο feedback που έχεις είναι από τις ίδιες τις γυναίκες. Σκέφτηκες το ενδεχόμενο κι αυτές να τα φουσκώνουν λίγο; Όλοι γκρινιάζουμε για τη δουλειά μας, πόσο μας κουράζει, για τον διευθυντή μας, πόσο στραβόξυλο είναι, αυτές γιατί να ξεφεύγουν από τον κανόνα; Είναι σίγουρα μια σκληρή και απαιτητική δουλειά και απαιτεί αντοχές. Δεν φταίει όμως η φίλη σου για αυτό. Όσο για την άρνησή της να πάρει φάρμακα, οι γονείς φαίνεται ότι το γνωρίζουν, για αυτό είναιτόσο ισχυρή η άποψη της μητέρας ότι και χάπια να έπαιρνε πάλι αυτήν την εξέλιξη θα είχε. Δεν γνωρίζω καθόλου για την νόσο αυτή, τους υποτύπους της και την εξέλιξή τους. Πιθανόν από την αρχή να τους έγινε ξεκάθαρο ότι έχει μια επιθετική μορφή και ότι λίγα θα κάνουν τα φάρμακα. Ίσως το ισοζύγιο όφελος-παρενέργειες να ήταν αρνητικό. Κάποιος που να ξέρει;