Ποτέ δεν τους φοβόμουν. Αντίθετα για ένα εντελώς περίεργο λόγο τους λυπόμουν (ισως επειδή ποτέ δεν γελούσα μαζι τους και νομιζα οτι θα τους απογοητεύσω)Μεγαλώνοντας λιγο, διάβασα και τις αναμνήσεις ενός κλόουν, που παιζει να ειναι το βιβλιο με το οποιο εριξα το περισσοτερο κλάμα.Η αδερφη μου για τον ιδιο λόγο δεν το διάβασε καν, μου ειπε οτι στεναχωριέται οταν βλέπει κλόουν.Το εχει και κανας άλλος ή ειναι οικογενειακό μας;