Συμφωνώ μαζί σου, και η κοινωνικοποιήση θα είναι δύσκολη. Ομως υπάρχουν παιδιά που είναι πχ αλεργικά στην σοκολάτα, αυτό δε σημαίνει οτι έχουν πρόβλημα κοινωνικοποίησης. Μια φίλη μου έγινε χορτοφάγος (όχι βίγκαν) στα 10 της, χωρίς οι γονείς της να είναι. Ούτε αυτή είχε κάποιο πρόβλημα κοινωνικοποίησης. Βέβαια το να είσαι βίγκαν περιορίζει κατά πολύ το τι μπορεις να φας ειδικά όταν είσαι παιδί όμως οταν θα αρχίσει να κοινωνικοποιείται μπορεί να κάνει την επανάστασή του και να φάει κάτι που δεν επιτρέπεται. Αν δεν ενστερνίζεται τις ιδέες της μητέρας του θα σταματήσει αυτή τη διατροφή.Εμένα θα με ανησυχούσε περισσότερο (και γι αυτό λέω οτι είναι το πραγματκό πρόβλημα), η διατροφή του ως νήπιο. Στην ηλικία της ανάπτυξης η συνεχής έλλειψη θρεπτικών ουσιών επιφέρει μη αναστρέψιμες επιτώσεις στην υγεία του παιδιού. Νομίζω οτι αν ενας παιδίατρος της εξηγήσει τις συνέπειες της απόφασής της θα αλλάξει γνώμη.