@1Λυπάμαι πολύ. Λυπάμαι που έκανες τον διαιτητή, λυπάμαι που έχεις επίγνωση της κατάστασης και χαίρομαι ταυτόχρονα.Λυπάμαι και που έτυχες τέτοιας αντιμετώπισης από ψυχολόγο. Και καταλαβαίνω γιατί συνέβη και σ'εμένα να λάβω ως απάντηση "ε, κι εσύ ήσουν πολύ σκληρή όμως". Δεν ξαναπήγα φυσικά, προσωπικά με βοήθησε πολύ το ότι η επόμενη ψυχολόγος μου "μεγάλωσε κι εκείνη σ'ελληνική οικογένεια", όπως η ίδια μου τόνισε μια φορά που αγωνιούσα να της μεταφέρω μια εικόνα οικογενειακής ανισορροπίας.Το κείμενο σου εμένα κάθε άλλο παρά μπάχαλο μου φάνηκε, ίσως επειδή σε καταλαβαίνω σε μεγάλο βαθμό αλλά ίσως αν ήταν όντως μπάχαλο να με τάραζε. Δεν με τάραξε όμως. Μόνο την κούραση σου μπορώ να διακρίνω, κανένα μπάχαλο. Είναι εξαντλητικό να μεγαλώνει κανείς με τέτοιους ανθρώπους στο οικογενειακό του περιβάλλον, πόσο μάλλον αυτός να είναι το ίδιο πρόσωπο από το οποίο, φυσιολογικά, περιμένει την απόλυτη αγάπη και κατανόηση.Δώρισα σε μια φίλη μου που έχει την ατυχία να είναι αναγκασμένη, πρακτικά, να ζει με την μάνα της, το βιβλίο Δύσκολες Μητέρες, της Τέρι Άπτερ και το βρήκε πολύ ανακουφιστικό. Εγώ το ξεφύλισσα μόνο, μου το είχε προτείνει η ψυχολόγος γιατί της είχα μιλήσει πολύ για αυτή τη φίλη.Δεν ξέρω επίσης αν έχεις υπόψη το κλασικό, Γράμμα στον Πατέρα, του Κάφκα. Είναι η αντίστοιχη σχέση μητέρας-κόρης θα έλεγα. Είναι εξαντλητικό πολλές φορές, όμως θα έρθει μια μέρα που θα νιώσεις ελεύθερη. Σου εύχομαι να έρθει σύντομα!