Το σχόλιό σου (που είναι συγκινητικό) μου δίνει αφορμή να πω κάτι. Τα παιδιά μπορούν μεν να φύγουν αλλά για να εκλείψει η παθογένεια της ελληνικής οικογένειας πρέπει να γίνει κατανοητό κάτι άλλο. Ότι όλες αυτές οι μανάδες-τέρατα είναι γυναίκες πρωτίστως θύματα από ένα σύστημα που τις ματαιώνει. Ματαιωμένες ως προσωπικότητες. Ματαιωμένες ως σύζυγοι και σύντροφοι. Ματαιωμένες ως ερωμένες. Και γαντζώνονται με αυτό τον μισογυνικό και ασεβή και παρεμβατικό τρόπο στα σπλάχνα τους για να αυτοτιμωρηθούν που πέταξαν την ζωή τους στην αποχέτευση μένοντας σε ένα πλαίσιο που τις υποτιμά και δεν τους αναγνωρίζει την προσφορά τους. Αν θέλουμε να μην επαναλμβάνονται αυτά τα φρικιαστικά ζητήματα της Αγίας Ελληνικής Οικογενείας πρέπει να αποκαθηλώσουμε την Αγία Μάνα, να φέρουμε τον Άγιο Πατέρα προ των ευθυνών του, να συζητήσουμε γιατί το σχήμα "ελληνικός γάμος" δεν λειτουργεί στην πλειονότητα των περιστάσεων όπως θα ήταν το ιδανικό. Αν θέλουμε να ζήσουμε ώριμα και να μην οραματιζόμαστε πώς θα φύγουμε από το σπίτι. Πάντως #1 φίλη προσωπικά και σκάλες θα σφουγγάριζα χωρίς να βαρυγκομίσω αν ήταν να ξεφύγω από αυτό το ασφυκτικό ασεβές πλαίσιο που υποτιμά την προσωπικότητα και τραυματίζει κάθε μελλοντική ελπίδα ευτυχίας. (Γιατί το τραύμα να μην σε αγαπάει -ή να μην στο δείχνει- η ίδια σου η μάνα δεν αναπληρώνεται με τίποτα. Πώς να πιστέψεις μετά ότι μπορεί να σε αγαπήσει οποιοσδήποτε άλλος;)