Φούστα Κλαρωτή, μάλλον δεν εκφράστηκα σωστά, λόγω άγχους μη γράψω σεντόνι (τζάμπα και το άγχος, το έγραψα :). Η ψυχολόγος μου ήθελε πρωτίστως να φτάσω σε μία ψυχολογική κατάσταση που θα μπορώ να έχω μια τυπική σχέση με τη μητέρα μου, ώστε να μην επηρεάζει εμένα όλο αυτό (και φυσικά γιατί το υγιές είναι να είμαστε καλά με τους γονείς μας, είναι μεγάλη πληγή το αντίθετο). Στη διάρκεια της θεραπείας, όμως, βγήκαν πάρα πολλά στην επιφάνεια, πολύ πιο βαθιά από παράπονα τύπου 'η μαμά μου μου λέει ότι είμαι άσχημη, χοντρή και χαζή', τότε φάνηκε σε όλη του την έκταση το ζήτημα και τότε η ίδια η ψυχολόγος έθεσε άλλο στόχο στη θεραπεία μας, να είμαι καλά εγώ και απαραιτήτως μακριά από τέτοιο τοξικό περιβάλλον. Ωστόσο, προσωπικά δεν θεωρώ λάθος να αντιμετωπίζει ο ειδικός με σκεπτικισμό αρχικά το κατά πόσον ισχύουν αυτά που λέει ο ασθενής, θα μπορούσα να είμαι από drama queen μέχρι μυθομανής πχ. Δεν μου έδειξε κάτι αφοριστικό, απλώς όπως η ερωτώσα, είμαι ιδιαιτέρως ευαίσθητη στην παραμικρή αμφισβήτηση από τρίτους σε αυτό το θέμα, ακόμα και σ'ένα περίεργο ύφος :) Σε όλες που σχολιάσατε <3