#3 Μεγάλωσα ακριβώς έτσι. Η μητέρα δεν πιστεύει ενώ ο πατέρας μου πιστεύει, εκκλησιάζεται τακτικά κλπ. Λόγω σχολείου και γενικοτερων επιρροών λογικό είναι ένα παιδί να ρωτάει για θρησκευτικά ζητήματα πολύ επιφανειακα, (γιατί σταυρωσανε το Χριστουλη, τι Δώρα έφεραν οι Μάγοι κλπ). Η μητέρα μου που δεν πιστεύει δεν μου απάντησε ποτέ όσο ήμουν μικρή "αχ μην τα πιστεύεις αυτά είναι όλα ψέμματα ο Χριστιανισμός σκότωσε τόσο κόσμο δεν υπάρχει θεός". Όταν είσαι παιδάκι δε σε νοιάζουν αυτά και δεν τα καταλαβαίνεις κιόλας. Προσπαθούσε να με κάνει να κρατήσω τα ηθικά διδάγματα από τις θρησκευτικές ιστοριούλες που μαθαίναμε στο σχολείο αντί να επεκτείνεται φιλοσοφικά. Όμως μεγαλώνοντας μπόρεσα να αναπτύξω τα δικά μου πιστεύω και δε σημαίνει ότι επηρεάστηκα ούτε από τον ένα γονιό ούτε από τον άλλο, και νομίζω ο λόγος ήταν ο αμοιβαίος σεβασμός που είχαν για τις πεποιθήσεις τους.Από την άλλη όπως είπε και η Λένα μη βλέπεις πολύ επιφανειακα το ζήτημα. Για παράδειγμα αν εσύ δεν θέλεις να βαφτίσεις σε εκκλησία τα παιδιά σας ενώ εκείνος το θεωρεί απαραίτητο ένας από τους δύο πρέπει να συμβιβαστεί. Για το γάμο το ίδιο. Πχ ο πατέρας μου πριν παντρευτεί τη μητέρα μου της δήλωσε ότι θέλει οπωσδήποτε να βαφτίσει τα παιδιά του αλλά δεν τον πειράζει να κάνει πολιτικό γάμο. Θέλω να πω γι αυτά τα θέματα συζητάς με το σύντροφο σου για το τι θέλετε από κοινού γιατί δεν υπάρχει ένα μόνο σωστό ή λάθος.