Κατανοώ απολύτως πώς ένιωθες/νιώθεις. Καθένας βρίσκει το καταφύγιο που δύναται. Τουλάχιστον είναι σχετικά ακίνδυνο και κατορθώνει να σε ανακουφίσει. Για την "ψαλίδα" μήπως επειδή στην μανία του ξετριχιάσματος γίνεται και σπάσιμο της τρίχας κοντά στην επιφάνεια του δέρματος κι έτσι όταν εκείνες οι τρίχες ξαναμεγαλώσουν έχουν "ξεφτισμένη" άκρη; Και συμφωνώ με τα Τσουμπλέκια. Πρέπει να την γράψεις την ιστορία. Έχεις άλλωστε καλή πένα.