#6 Αγαπητή Α,μπα, εδώ θα διαφωνήσω. Όλοι ξέρουμε τι ωραία και τραβηχτικά που είναι τα παιχνίδια, αλλά ξέρουμε και πόσο εθιστικά είναι. Έχω περάσει από 2 τέτοιες σχέσεις εγώ και άλλη μία η κολλητή μου, το έχω δει το έργο και καταλαβαίνω το κορίτσι του φίλου μας. Ίσως να μη φαντάζεστε πόσο εύκολα το "παίζω μόνο όταν λείπει και διαβάζει" μεταμορφώνεται σε "περιμένω πότε θα φύγει για να παίξω επιτέλους" και σε "βγες εσύ αγάπη μου για ποτό με τα παιδιά, δε με πειράζει, εγώ προτιμώ να κάτσω μέσα να παίξω" (το τελευταίο, όταν έπαιζε ήδη για 8 ώρες εκείνη τη μέρα). Δε λέω ότι το παιδί της ερώτησης είναι εθισμένο ούτε ότι διαφωνώ με τα παιχνίδια γενικώς, όμως τα πάντα πρέπει να γίνονται με μέτρο. Λογικό να μη σου αρέσει το θέαμα ενός ανθρώπου που δεν κάνει κάτι παραγωγικό/δημιουργικό στον ελεύθερο χρόνο του, έστω να βγει μια βόλτα έξω, να διαβάσει ένα βιβλίο ή να μαγειρέψει. Αν ήταν κάποιος που έλιωνε 10 ώρες τη μέρα μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας σαπουνόπερες, ποια θα ήταν η απάντηση;