Ωραία περιέγραψες την άσχημη επιρροή, της φίλης πάνω σου. Συμφωνώ απόλυτα ότι τέτοια άτομα τα διώχνουμε. Περιττό να πω ότι είχα και εγώ παρόμοια φίλη. Η δική μου ήταν παρελθοντολάγνος σε σημείο,που με έκανε να νοιώθω ότι τελείωσε η ζωή για μας....και η φάτσα της επίσης ήταν εναρμονισμένη με τη δυστυχία που έβγαζε...να μην πω για τη φωνή (αυτοί που πουλάνε χαρτομάντηλα στο μετρό, είναι πιο αλλέγκροι...).Αυτό που έβλεπα στην δικιά μου φίλη, ήταν ότι δεν ήθελε με τίποτα να αλλάξει. Πάντα δικαιολογούνταν, ότι ε άνθρωποι είμαστε, δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι όλη την ώρα και άλλα τέτοια.Το ίδιο βλέπω και στην κοπέλα της ερώτησης. Δεν την απασχολεί γιατί τα βλέπει όλα χάλια. Δεν την απασχολεί αν έχει κατάθλιψη, να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό. Εγώ είχα τέτοια τάση παλιότερα αλλά επειδή υπέφερα πραγματικά, πήγα σε ψυχ.Νομίζω ότι αυτά τα άτομα πάσχουν από ναρκισσισμό και μόνο. Δεν ψάχνουν λύσεις, ψάχνουν ακροατές και θεατές στο κακό θέατρο, που παίζουν.