@2, 3Αχ, πόσο σας καταλαβαίνω δεν φαντάζεστε!! 4 χρόνια ψυχοθεραπείας και ακόμα να αποδεχτώ ότι η μητέρα μου δε με αποδέχεται, δεν εγκρίνει τίποτα από όσα κάνω και προσπαθεί να κουκουλώσει τη μοναξιά της δικής της ζωής μέσα από τη ζωή μου. Δηλαδή, νοητικά το αποδέχομαι, το κατανοώ αλλά αδυνατώ να το επεξεργαστώ και να ζήσω τη ζωή μου με αυτή την αλήθεια.. Πάντα έχω ένα παράπονο, πάντα ζητάω την έγκριση και την αποδοχή, πάντα επιλέγω λάθος συντρόφους. Είναι τόσο λάθος όλο αυτό, σε πνίγει τόσο πολύ όλη αυτή η "αγάπη".. Βρήκα όμως τη δύναμη να αλλάξω χώρα, να απομακρυνθώ από ότι θα μπορούσε να γινει ελεγκτικό και καταπιεστικό. Αν και για να λέμε την αλήθεια, κάποια πράγματα τα κουβαλάς, ακόμα και αν απομακρυνθείς γεωγραφικά. Ξεκινήστε να βλέπετε ψυχολόγο, είναι η μόνη λύση, δεν έχουμε άλλη όλοι εμείς που χρειαζόμαστε στήριξη και ενθάρρυνση για να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα. Καλοί οι φίλοι και οι συγγενείς, αλλά ο ψυχολόγος θα χειριστεί με επαγγελματικά εργαλεία αυτά που σας βαραίνουν. Καλή μας τύχη και καλό μας κουράγιο!