#7 Θα σταθώ αλλού!Ίσως να'ναι σφάλμα μου αλλά όταν ακούω άτομο που απασχολείται ή πρόκειται ν' απασχοληθεί στον παιδαγωγικό τομέα να μη δείχνει την πρέπουσα ενσυναίσθηση στην όποια διαπροσωπική του σχέση, τον θεωρώ κακό παιδαγωγό. Το να βοηθήσεις ένα παιδί να μάθει κάποιες δεξιότητες σε ανάγνωση/γραφή/αριθμητική κ.ο.κ. είναι αρκετά σημαντικό αλλά δευτερευούσης σημασίας μπροστά στο τι άτομο να είναι για τον ίδιο και την κοινωνία ολάκερη. Βρίσκω τρομερά απογοητευτικό να βλέπω εκπαιδευτικούς(γιατί ο όρος του παιδαγωγού δεν είναι κάποιος που αξίζουν) όταν η επίκριση των άλλων είναι δεύτερη φύση τους. Υ.Γ. Πιστεύω ότι μπορεί με τα παιδιά να υπάρχει ενδεχομένως μια ευαισθησία αλλά επειδή μπορούν να γίνουν αρκετά ζόρικα και ο χρόνος να συσσωρεύσει φθορά, εκεί τους φοβάμαι.π.χ.Ο κύριος Βασίλης μας αγαπούσε χωρίς να τον νοιάζει πόσο καλοί μαθητές ήμασταν. Τον είχα στην έκτη τάξη και ήταν ο πρώτος δάσκαλος που δεν ένιωσα να μην μετράει την αδυναμία του με άριστα. Αν είχε κάποια μεγαλύτερη αδυναμία κάπου, δεν φάνηκε ποτέ. Καλός άνθρωπος, μας αγαπούσε χωρίς υπερβολικά ζουζουνίσματα. Αυτό το ήθος και η στάση του μου έκαναν τρομερή εντύπωση: κανέναν δάσκαλο δεν ανακαλώ στην μνήμη μου με τόσο γνήσιο σεβασμό και θαυμασμό. Αυτόν τον άνθρωπο δεν μπορώ να τον φαντάζομαι να μειώνει κανέναν. Δεν θυμάμαι μισή ειρωνεία, μισό σαρκασμό.