Συμφωνώ απόλυτα με τη συγκεκριμένη απάντηση. Θεωρώ ότι, πλην λίγων εξαιρέσεων, η κύρια αιτία των δύσκολων παιδιών είναι η απροθυμία των γονιών τους να τους θέσουν όρια. Δεν είναι κακό να λέμε που και που όχι τσα βλαστάρια μας. Να τους εξηγούμε ότι κάποιες συμπεριφορές είναι ανεπίτρεπτες και ότι θα έχουν συνέπειες αν τις συνεχίζουν. Αλλά αυτό απαιτεί χρόνο, υπομονή και ίσως πολλές επαναλήψεις και έτσι κάποιοι γονείς το αποφεύγουν.Η μόνη μου διαφοροποίηση είναι ότι εγώ θα απευθυνόμουν στη μάνα τη δεύτερη φορά που χτύπησε το παιδί μου και όχι στο παιδί. Και μετά φυσικά θα γινόμασταν "Παρατράγουδα".