Μετά από μεγάλη εσωτερική πάλη σχετικά με την αποκάλυψη και αποδοχή του ποιο τελικά είναι το μαχαίρι βουτύρου, απευθύνθηκα σε ειδικό:https://www.wmf.com/en/cutlery-set-30-pcs-stamp.htmlΠΑΛΙ ΚΑΛΑ που δεν πήρα τις αδερφές μου να τους πω ότι τα 2 "μαχαίρια για το βούτυρο" που είχε η μαμά στο συρτάρι, ήταν όντως για βούτυρο, δεν τα είχε βαφτίσει εκείνη, όπως πχ τις λεκάνες "για τα τσουρέκια/κέικ/μπακαλιάρο/χόρτα". Haifischnet, έχεις δίκιο, εγώ δεν πολυαγοράζω τέτοια, αν και μόνο μαρμελάδες τρώμε που τις φτιάχνω όμως (είναι πανεύκολο, μια το πολύ δυο φορές θα τις κάνεις πέτρα και μετά μια χαρά). Γενικά, έχω έλλειψη βάζων. mitsi κι εμείς το παθαίνουμε αυτό αλλά πολύ σπάνια ομολογώ. Το *αληθινό* μαχαίρι βουτύρου θα σε κάνει να δεις την επάλειψη με άλλα μάτια. Το έχω λατρέψει.Parisie για μένα έχει μεγάλη διαφορά, όχι ότι δεν είναι νόστιμο και ανακατεμένο, αλλά νομίζω χάνεται η ένταση της φέτας και τη θέλουμε αυτή την ένταση στη ζωή μας, τι μας έμεινε πια, μια πιπεριά, μια φέτα, κι ένα ψωμάκι. :PΣυμβουλεύω πάντως να το φτιάχνετε Σεπτέμβρη-Οκτώβρη αυτό, γιατί τότε είναι η εποχή της πιπεριάς αυτής, με ντομάτες αληθινές και μυρωδάτες, όχι χειμωνιάτικες άχυρα. Το βράζεις λίγο και το σφραγίζεις σ'ένα βάζο που έχεις από καμιά μαρμελάδα, που πας κι αγοράζεις αντί να φτιάξεις τσάκα τσάκα, τέλος πάντων.Σε κάθε περίπτωση, καλή μας όρεξη!