Mia idea, τη φράση παιδί-ταλιμπάν τη δανείστηκα από την ερώτηση.Τα παιδιά δεν είναι εξωγήινες οντότητες. Είναι μικροί άνθρωποι και ως τέτοιους πρέπει να τους συμπεριφερόμαστε. Ναι, μεν στοργή φροντίδα και προδέρμ, αλλά όχι μόνο.Επίσης δεν νομίζω κανείς να έδωσε δίκιο στη μάνα και να κατηγόρησε το παιδί. Φταίει η μάνα πρωτίστως. Κανείς δεν είπε το αντίθετο.Διάβασε, αν σε ενδιαφέρει για τη θεωρία του δεσμού (attachment theory-bowlby) που εξηγεί τι μπορεί να προκαλέσει στο παιδί τόσο ο τιμωρητικός όσο και ο αδιάφορος γονέας.Για το ότι το παιδί είναι 2 χρονών μόνο, η αλήθεια είναι πως βιάστηκα και δεν το παρατήρησα. Αν απαντούσα με αυτό το δεδομένο η ουσία της απάντησής μου θα ήταν η ίδια: είναι ευθύνη της μάνας να θέσει όρια στο παιδί της, πρώτα-πρώτα για να προστατεύσει αυτό το ίδιο. Αν δηλαδή άρχισε να τρέχει πέρα δώθε στο δρόμο, η μάνα δεν θα το καλούσε να έρθει κοντά της; Τι αλλάζει τώρα που ο μικρός προβαίνει σε μία ανάρμοστη και επικίνδυνη συμπεριφορά;