Neverlander, το ζω καθημερινά αυτό που ζει η φίλη σου. Δεν λέω ότι όλοι οι γονείς είναι έτσι. Ούτε ότι όλοι οι ειδικοί είναι παντογνώστες (το αντίθετο, υπάρχουν και παντελώς άσχετοι και επικίνδυνοι-σε όλα τα επαγγέλματα). Κι επειδή αναφέρθηκε σε κάποιο πιο κάτω σχόλιο ότι άλλο να έχεις το παιδί 1 ώρα και άλλο 24/7: δεν διαφωνώ. Αυτό που ξεχνάνε οι γονείς όμως είναι ότι πιθανόν ο κάθε ειδικός να έρχεται σε επαφή με παιδιά πολύ περισσότερες ώρες μέσα στη βδομάδα απ' ότι ο γονιός με το παιδί του. Έχει, λοιπόν, μια διαφορετική αλλά εξίσου εξουθενωτική εμπειρία. Δεν συγκρίνω τα άγχη ή τα συναισθήματα, απλά αναφέρω ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Όταν ο ειδικός πάει σπίτι, δεν αφήνει τη δουλειά του πίσω στο γραφείο-σχολείο. Ανησυχεί για τα παιδιά του, ξοδεύει χρόνο και χρήμα σε εποπτείες, ενδεχομένως προσωπική θεραπεία (δεν μιλώ καν για εκπαιδεύσεις και υλικό). Οπότε ναι, δεν είναι ο γονιός τους, αλλά αγχώνεται και αυτός.Και κάτι τελευταίο που είναι κοινό μυστικό ανάμεσα στους παιδαγωγούς και τους θεραπευτές: το παιδί παρουσιάζει μια τελείως διαφορετική εικόνα σε αυτούς και στους γονείς.Έχει τύχει παιδιά να ρχονται με τον γονέα, να κλαίνε και να κοπανιούνται και με το που θα φύγει να ναι μες στην τρελή χαρά. Έρχεται ο γονιός (χωρίς να τον καταλάβουν τα παιδιά) και μένει με το στόμα ανοιχτό από τη διαφορά στη συμπεριφορά του παιδιού του.Επίσης, παιδιά (ακόμη και μικρά σε ηλικία) εκτοξεύουν απειλές όταν οι γονείς δεν είναι μπροστά τύπου: "θα παίξουμε το τάδε παιχνίδι, αλλιώς θα πω στη μαμά μου ότι με χτύπησες".Mitsi και ioannag, πιστεύω έχετε ζήσει ανάλογα παραδείγματα.Ξαναλέω, δεν είναι όλα τα παιδιά έτσι, ούτε όλοι οι γονείς.Συγνώμη για το σεντόνι, αλλά έχω παρατηρήσει πως ενώ π.χ. θα πάμε στο γιατρό και θα κάνουμε ό,τι μας πει, τον παιδαγωγό τον γράφουμε κανονικότατα γιατί "εγώ είμαι μάνα και ξέρω καλύτερα".