Με αφορμή το #2 αλλά και με βάση της απάντηση της Λένας στο #1 να πω πως είναι εντυπωσιακό που οι άνθρωποι σήμερα έχουμε το μεγάλο προνόμιο (οι παλιότερες γενιές δεν το είχαν για πολλούς λόγους) να απευθυνθούμε σε ένα ψυχολόγο να καλυτερεύσουμε τον τρόπο που ζούμε και δεν το κάνουμε. Η πεποίθηση πως η ψ διαδικασία είναι 'the hard way' είναι μεγάλη αυτάπατη για κάποιον που η ζωή του έχει άσχημη μυρωδιά. The hard way είναι αυτό που ζούμε τώρα. Όχι πως είναι ευκόλο να ψάχνεις το γιατί, το πως και το από που, αλλά καλύτερα να πενθήσεις τα χαμένα χρόνια και τις χαμένες ευκαιρίες τώρα που ο χρόνος δεν έχει χτυπήσει καμπανάκι πως τελειώνει, παρά στα 40, 50, 60 ή κάπου εκεί τέλος πάντων. Memento mori. Αν το καταλαβαίναμε αυτό... Τις δυσκολίες που περνάει κανείς στις συνεδρίες μπορεί να τις αντέξει αφού έχει εμπιστοσύνη πως αυτό που ακολουθεί πάντα μετά την τρικυμία είναι η νηνεμία...