Για να το πω με μια μεταφορά, όταν η αντίδραση σου σε κάτι (άσχημο ναι) που λένε οι φίλες σου είναι να χτυπάνε οι κρόταφοι από το θυμό και τα νεύρα, μοιάζει σα να σε έχει αγγίξει το καυτό σίδερο. Όταν σε αγγίξει το καυτό σίδερο, πρώτα κοιτάζεις να φροντίσεις την πληγή και να γιάνεις το σώμα (μεταφορικά να ασχοληθείς με το τι εσύ κάνεις και γιατί αντιδράς έτσι, δηλαδή με το τι εσένα σε ενόχλησε σε σημείο να γίνεσαι έξαλλη, ποια είναι η πληγή σου) και μετά ασχολείσαι με το τι έκανε το σίδερο και πώς έπεσε πάνω σου και αναρωτιέσαι για το λόγο, και αν είναι χαλασμένο το επιδιορθώνεις ή το αλλάζεις. Πρώτα όμως φροντίζεις την πληγή, το τραύμα. Αν συμφωνούμε σε αυτό, πρώτα πρέπει να δει γιατί έφτασε στα πρόθυρα εγκεφαλικού με αυτά που είπαν και έκαναν οι φίλες (που έχουν θράσος ναι, και αγένεια ναι και άλλα πολλά) και μετά να δει αν θα τις κρατήσει ως φίλες και αν τελικά της κάνει καλό η σχέση μαζί τους. Αλλιώς είναι σαν τα πολύ μικρά παιδάκια που σκοντάφτουν στο τραπέζι και λένε, κακό τραπέζι (στα πολύ μικρά παιδάκια είναι φυσικό και αναμενόμενο να μην παίρνουν την ευθύνη αλλά στους ενήλικες?).Αν πάλι διαφωνούμε σε αυτό, ok.