Συγνώμη ρε παιδιά, ένα παιδί αυταρχικών γονιών είναι. Δεν έχουμε συναντήσει γονείς που μεγαλώνουν παιδιά με τέτοιον τρόπο ώστε να αισθάνονται εγκλωβισμένα;Του λέτε γενικά να σηκωθεί να φύγει, σαν και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και αυτός αντί να το κάνει, κάθεται, λες και βολεύεται. Ακόμα και μπακάλικο να έχει ο πατέρας, μια χαρά μπορεί να εμποδίσει ή να σαμποτάρει οποιαδήποτε απόπειρα του ΓΙΟΥ του να πάρει άλλο δρόμο. Πρέπει να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση, γιατί εκεί έχουν επενδυθεί τα σωθικά της οικογένειας και δε γίνεται να κλείσει. Με αυτή την καραμέλα μεγαλώνουν γιοί, δεκαετίες τώρα, όχι στην Ελλάδα του σήμερα, ούτε μόνο στην επαρχία, όπου όντως είναι δύσκολο να βρεις δουλειά ως "Γιος του τάδε". Ομερτά των επιχειρήσεων. Κι εδώ δε μιλάμε και για μπακάλικο.Είναι το αντίστοιχο, "δε θα σε πάρει όποιος κι όποιος" με το οποίο μεγαλώνουν τις κόρες, και στο τέλος μένουν κλεισμένες στο σπίτι. Ο ακαταμάχητος συνδυασμός είναι μοναχοκόρη επιχειρηματία, που πρέπει να παντρευτεί κάποιον που ναι μεν δε θα είναι κανένας τυχαίος, αλλά δε θα έχει επιχείρηση γιατί ποιος θ'αναλάβει του πεθερού.Όσο για τη γυναίκα του, τον αγαπάει. Απλά. Προφανώς καταλαβαίνει ότι για να έρθει σε ρήξη, θα έπρεπε να είναι ένας άλλος άνθρωπος.Πολλοί γονείς γίνονται σαδιστές, νομίζοντας πως σκληραγωγούν τα παιδιά τους. Ή θα βρει τη δύναμη να φύγει, όντας έτοιμος να πληρώσει κάθε τίμημα, ή θα μείνει περιμένοντας τη ζωή να του δώσει λύσεις, πράγμα που γίνεται. Το σχετικό σχόλιο της acantholicmon, να σκεφτεί ως οικογενειάρχης ο ίδιος, είναι άψογο.Το ερώτημα για μένα είναι άλλο. Έχει τις γνώσεις που χρειάζονται και τις ικανότητες να διευθύνει την επιχείρηση μόλις ο πατέρας τις χάσει;