#1"(…) αλλά θα χωρίζαμε γιατί θα αισθανόταν ότι δεν σέβομαι την επιθυμία του και το πλάνο ζωής του"Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως όταν, κανείς, είναι τόσο rigid αναφορικά με το "πλάνο ζωής" του εντούτοις αφήνει το θέμα (straight sex makes babies) στην τύχη και στις πιθανότητες …ή στην επιλογή της έκτρωσης [αλλά θα μου πεις εκείνος -κατά βάση- θα το τρώει στην μάπα; Όχι! …Υπάρχει κι αυτή η προσέγγιση-εκδοχή, όμως (*)] και μην μου πείτε ότι όλα γίνονται από "ατύχημα", γιατί δεν.Η επιλογή της έκτρωσης και της αυτοδιάθεσης του σώματος καλώς και υπάρχει φυσικά, είναι ένα σημαντικό κεκτημένο, το οποίο πρέπει να περιφρουρείται πά-ντο-τε (και να διεκδικηθεί εκεί που δεν υπάρχει ως νόμιμη επιλογή), αλλά δεν μπορεί να υποκαθιστά την αντισύλληψη για σειρά ευνόητους λόγους, εκ των οποίων ένας είναι αυτή, ακριβώς, η αίσθηση τραύματος και σωρεία συναισθημάτων (από κατάθλιψη και self pity έως επιθετικότητα και από την ενοχή έως και αυτοκαταστροφικότητα) που αισθάνεται ένα σεβαστό ποσοστό γυναικών, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, αφού προβούν σε έκτρωση. Η γράφουσα περιήλθε στην απόφαση της διακοπής μάλλον κάπως βεβιασμένα και ούσα σε σύγχυση, θα έλεγα κατόπιν (έμμεσου) εκβιασμού. Επίσης αναγκάζεται να το κρατάει κρυφό και να παριστάνει ότι όλα είναι οκ, κάτι που την κατατρώει εσωτερικά και ακούει κι από πάνω ίσως την πιο μεγάλη ηλιθιότητα που μπορείς να πει κάποιος σε μια γυναίκα που φέρει post-abortion trauma: Ότι θα κάνει άλλα παιδάκια (με το checklist, πάντοτε) και θα γιάνουν όλα. Δεν είναι αξιοπερίεργο που της έχουν δημιουργηθεί αυτές οι σκέψεις.Κατά τα λοιπά συμφωνώ με Αμπα.(*) https://www.theatlantic.com/sexes/archive/2013/06/when-men-want-to-talk-about-abortion/276990/