Λοιπόν #7 άκου μια ιστορία.. εγώ έχω μια αδελφή από τον προηγούμενο γάμο του πατέρα μου με την οποία δεν έχω απολύτως καμιά σχέση. Εχουμε 13 χρόνια διαφορά, αυτή είναι μεγαλύτερη, και ο πατέρας μου με τη μητέρα της είχαν χωρίσει τρία χρόνια πριν γεννηθώ εγώ. Για τα πρώτα δυο περίπου χρόνια της ζωής μου είχαμε επαφή (εγώ φυσικά δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως). Όσπου κάποια στιγμή ο πατέρας μου πήρε μια πάρα πολύ λάθος απόφαση, που κόστισε ακριβά στην αδελφή μου. Ήταν ανήλικη ακόμα, και οι γονείς της είχαν κοινή κηδεμονία, όταν προέκυψε στη μητέρα της μια καλή δουλειά στο εξωτερικό.Για να πάει μαζί με τη μητέρα της η αδελφή μου, έπρεπε ο πατέρας μου να δώσει την γραπτή συγκατάθεσή του. Επειδή όμως οι σχέσεις του πατέρα μου με τη μητέρα της ήταν πολύ χάλια, ο πατέρας μου είπε όχι. Δεν υπέγραψε το χαρτί. Η μητέρα της όμως ήθελε να φύγει οπωσδήποτε από την Ελλάδα, και έφυγε τελικά. Και έτσι η αδελφή μου κατέλληξε εσώκλειστη σε ένα ιδιωτικό σχολείο-οικοτροφείο. Το σχολείο ήταν βέβαια σούπερ wow ακριβό και καλό για την εποχή, αλλά η αδελφή μου ήταν ολομόναχη από τα 14 μέχρι τα 18 που τελείωσε. Κατηγόρησε (φυσικά) τον πατέρα μου που την ανάγκασε να χωριστεί από τη μαμά της και να μείνει μόνη και έκτοτε αρνήθηκε κατηγορηματικά να ξαναδεί τον πατέρα μου ή να έχει την όποια σχέση μαζί του (μου έμεινε η απορία βέβαια γιατί αντίστοιχα δεν τα είχε βάλει και με τη μάνα της η οποία έφυγε.. αλλά ποτέ δε θα μάθω). Τις ημέρες αργίας του σχολείου, είτε έμενε μέσα είτε πήγαινε στη μητέρα της, στην Ολλανδία. Και όταν τελείωσε το σχολείο, έφυγε κι εκείνη και πήγε να μείνει μόνιμα με τη μαμά της. Ξέρω ότι μετά από πολλά χρόνια, σπουδές, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, έχει γυρίσει πίσω, έχει κάνει οικογένεια και έχει και δύο παιδιά. Έχει αλλάξει επίθετο, παίρνοντας το επίθετο του μετέπειτα συζύγου της μητέρας της. Δεν προσπάθησε ποτέ να έχει καμιά επικοινωνία με τον πατέρα μου. Όμως και ο πατέρας μου δεν προσπάθησε ποτέ να την πλησιάσει. Δεν προσπάθησε ποτέ έστω να ζητήσει συγνώμη, παρόλλο που ξέρω ότι είχε μετανιώσει πικρά. Θεωρούσε ότι αφού έχει κάνει την επιλογή της, πρέπει να την σεβαστεί.Αυτή είναι η ιστορία όπως την ξέρω εγώ, όπως μου την έχουν πει από τη μία πλευρά. Θεωρώ ότι δεν έχει ωραιοποιηθεί κάτι. Με ξενίζει που η αδελφή μου δεν θέλησε ποτέ να έρθει ποτέ σε επαφή ούτε και με εμένα. Δηλαδή καταλαβαίνω να μην θέλει επαφές με τον πατέρα μας. Ήταν πολύ δύσκολος άνθρωπος και έκανε πάρα πολλά λάθη (μεγάλη συζήτηση..) κι αυτό που της έκανε ήταν ότι χειρότερο. Αν μπορούσα να της πω κάτι, θα της έλεγα ότι μάλλον εκείνη γλύτωσε τελικά. Απλά αναρωτιέμαι γιατί δεν θέλει σχέσεις μαζί μου. Εγώ δεν της έκανα ποτέ κάτι κακό. Αν και ούτε κι εγώ προσπάθησα να την βρω να την συναντήσω, αλλά νομίζω ότι δεν το έκανα γιατί εκλάμβανα την δική της αδιαφορία σαν αρνητισμό. Η πραγματική αλήθεια είναι και ότι κολώνω.. δεν ξέρω πως να το κάνω, ή τι να πω.. ειδικά σε κάποιον που μάλλον δε θέλει.Τελοσπάντων πρόσφατα ο πατέρας μου πέθανε. Δεν άφησε διαθήκη που να την αποκληρώνει (όπως επιθυμούσε η μαμά μου). Γιατί θεωρούσε ότι σαν παιδί του δικαιούται ότι κι εμείς, κι ας μη τα θέλει. Η αδελφή μου το έμαθε και έσπευσε να βάλει τον δικηγόρο της να κάνει αμέσως αποποίηση. Ο δικηγόρος της μας είπε ότι θέλει να ξεμπερδεύει όσο γίνεται πιο γρήγορα γιατί δεν θέλει να έχει καμιά σχέση. Ομολογουμένως έχω μείνει με την απορία. Γιατί? Εγώ τι φταίω?Στα λέω όλα αυτά, για να δεις ότι υπάρχουν και συμβαίνουν τέτοια σκηνικά. Δεν νομίζω ότι θα αλλάξει κάτι στον τρόπο που σκέφτεσαι τώρα και στη δουλειά που έχεις κάνει με τον εαυτό σου. Αντιθέτως μπορεί να μάθεις κάτι που δεν ήξερες και που ενδεχομένως να είναι πολύ λυτρωτικό για σένα. Και κυρίως κρίμα δεν είναι να μην γνωρίζεσαι με τα αδέλφια σου? Εγώ το αισθάνομαι πολύ κρίμα πάντως... Προσωπικά μετά από το τελευταίο σκηνικό εγκατέλειψα κάθε σκέψη να πάρω την πρωτοβουλία να συναντήσω την δική μου αδελφή. Σε διαβεβαιώ ότι πολύ με λυπεί αφάνταστα αυτό.