Πραγματικά αυτό έχει πολύ να κάνει με τον τρόπο που επικοινωνείτε στη σχέση σας γενικότερα, και με το τι έχει ήδη ειπωθεί. Πχ., στη δική μας περίπτωση είχε αναφερθεί το θέμα του παιδιού για "το μέλλον", σε διαφορες άσχετες φάσεις. Οπότε η συζήτηση, σε μια πολύ συμπυκνωμένη εκδοχη, πήγε κάπως σαν "να σου πω, ισχύουν αυτά που έχεις πει ότι φαντάζεσαι το μέλλον σου μαζί μου κλπ.; Αν ναι, πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το μέλλον δε μπορεί να αναβάλλεται για πολύ γιατί προκύπτουν οι εξής παράγοντες. Το και το." Αν φρίκαρε; Αμέ. Για κάποιες βδομάδες. Αλλά έκτοτε έχει αλλάξει άρδην.Αν δεν έχει γίνει ήδη τέτοια κουβέντα, μπορείς να το φέρεις από εκεί σιγά σιγά. Αλλά βασικά μην το βασανίζεις υπερβολικά. Μπορείς εν τέλει απλώς να του πεις "έκανα κάποιες εξετάσεις, τα ευρήματα είναι αυτά". Να τον αφήσεις να το χωνέψει λιγάκι και να επανέλθεις σε σύντομο διάστημα. Σε κάθε περίπτωση, μην αποκαρδιωθείς από την όποια πρώτη του αντίδραση. Όλοι μπορούμε να αντιδράσουμε με πανικό αρχικά. Όταν - οι άνδρες ειδικά - δεν έχουν παντρεμένους φίλους, νιώθουν "μικροί για γάμο". Άλλοι κάνουν αυτό που έχει πει και η Α, μπα, περιμένουν να φθάσουν στον κολοφώνα της καριέρας τους και να νιώσουν ότι είναι "κάποιοι" πρωτού επιδιώξουν και την οικογενειακή αποκατάσταση. Όλα αυτά δε σημαίνουν ότι δε μπορούν να σταθούν στο ύψος των εκάστοτε περιστάσεων. Όλοι αργά ή γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι στη ζωή δεν έρχονται όλα ακριβώς όπως και όταν τα είχαμε σχεδιάσει... Αν είναι όντως ο κατάλληλος άνθρωπος για 'σένα, θα δείξει κατανόηση και τουλάχιστον δε θα βγει να σου κολλήσει καμιά ταμπέλα "απελπισμένης".