Εγώ πάλι γενικά δεν κατανοώ καθόλου τους στίχους του άσματος. Εν τέλει λέει ότι όλοι μάθαμε να μοιραζόμαστε... και ότι αυτό είναι κακό γιατί έτσι μάθαμε να χάνουμε (;;;) και άρα δεν αντιδρούμε όταν φεύγει κάποιος από τη ζωή μας; Δεν βγάζει κανένα νόημα όλο αυτό (που θα έλεγε κι ο Ππκλ)! Εμένα βέβαια με συμφέρει αφού βγαίνω μάγκας: ως τετράπαχο μοναχοπαίδι δε μοιραζόμουν ούτε γλυκά ούτε παιχνίδια, άρα άμα πάει να μου την κάνει κάποιος θα του πω "ψιτ, για πού το 'βαλες;"Η καρδιά που ψηλώνει δεν ξέρω πού κολλάει σε όλο αυτό. Εμένα απ'την αρχή μου θύμιζε εκείνη την παλιά έκφραση που λέγανε για τους τρελούς "ψήλωσε ο νους του"...