#7. Χε, είμαι σε λίγο παρόμοια κατάσταση, μείον τη μοναξιά μάλλον, και βρίσκω πολύ αποτελεσματικό, απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές (που ομολογουμένως δεν είναι συχνές, ούτε και μ' ενοχλούν γιατί στη βάση τους δεν βλέπω κάτι κακό, απλώς μια (περι)ορισμένη αντίληψη για τη ζωή, ότι ευτυχία βρίσκει ο άνθρωπος μόνο ζευγαρωμένος με παιδιά), να υιοθετώ την οπτική τους: ναι βρε παιδί μου, τι να κάνουμε, υπάρχουν και οι ατυχίες στη ζωή, ε, δεν πειράζει, την υγειά μας νά 'χουμε κλπ. Δοκίμασέ το, θα δεις πόσο γρήγορα θα αφοπλιστεί η κουτσομπολίστικη ή τυχόν κακεντρεχής πλευρά του πράγματος (γιατί όλο αυτό έχει να κάνει και με τη διαφορά, αν δείξεις ότι δεν διαφέρεις από άποψη, αλλά από ατυχία, είναι πολύ πιθανό να μην ξανασχοληθούν μαζί σου). Και αν όντως κάτι αγγίζει η κριτική τους, η στάση αυτή θα σου δώσει χώρο και χρόνο να κάνεις τις επιλογές σου χωρίς να πιέζεσαι από τους καλοθελητές. Καλά να περάσεις!