4#αφενώς κατανοώ αυτό που λέει η Λένα, αφετέρου προσωπικά δεν συμφωνώ 100%. και εξηγούμαι. Πάντα προτιμούσα τους ανθρώπους που είναι αυθόρμητοι, που δεν εχουν δεύτερες ή τρίτες σκέψεις πριν πουν αυτό έχουν να πουν. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτό είναι πάντα ευχάριστο, γιατί πολλές φορές έχει ειπωθεί και η ατάκα " μερικές φορές καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς", αλλά και πάλι το προτιμώ. Η άλλη εκδοχή μου κάνει ότι ο άλλος είναι κάπως στημένος, κάπως προσεκτικός στο τί θα πει και πώς θα φερθεί. Αλλά έτσι θεωρώ ότι δεν αφήνεσαι. Και στην τελική ας πεις και μια μ@λακί@ και μπορείς να ζητήσεις και συγνώμη μετά, δεν τρέχει κάτι. Επίσης θεωρώ ότι η έλλειψη αυθορμητισμού δεν είναι κάτι δικό μας, αλλά κάτι επιβεβλημένο από την κοινωνία. Π.χ δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι έτσι, είσαι μεγάλος, μην κάνεις σαν παιδάκι ( σε λογικά πλαίσια πάντα εννοείται), μια εικόνα που καλλιεργείται για το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε ασχέτως αν μας καλύπτει ή όχι, αλλά έτσι γινόμαστε αποδεκτοί από το σύνολο. Μας έχουν μάθει να αυτοπεριοριζόμαστε, να αυτολογοκρινόμαστε και να ακολουθούμε μία μάζα απλά για να μην διαφέρουμε. Sorry αλλά μου κάνει πολύ άσχημη νοοτροπία επαρχίας περασμένης δεκαετίας κιόλας. Προσωπικά, αν θέλει κάποιος να δει μια όμορφη κοινωνία, αρκεί απλά να κοιτάξει μια παρέα μικρών παιδιών. Τα παιδιά είναι χαρούμενα γιατί εκφράζονται, λένε αυτό που σκέφτονται κάθε στιγμή. Αν κάποιον δεν τον συμπαθούν θα του το πουν, δεν κρύβονται. Αν τσακωθούν, θα μαλώσουν αλλά σε μια ώρα θα είναι πάλι μαζί και θα παίζουν, δεν θα το κρατάνε μανιάτικο όπως οι "μεγάλοι". Κάποιες φορές μου φαίνεται πολύ αστείο που μιλάμε για ωρίμανση καθώς μεγαλώνουμε, ενώ στην ουσία πολλές φορές απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας και τη φύση μας χάρην κάποιων πεποιθήσεων και άγραφων νόμων που απλά υπαγορεύονται από θεσμούς όπως είναι για παράδειγμα η εκκλησία. Βέβαια έτσι ήξεραν, έτσι έκαναν. Αλλά ακόμα και σήμερα; Θα μπορούσα να το αναπτύξω λίγο καλύτερα το θέμα, αλλα δεν υπάρχει πολύς διαθέσιμος χρόνος :)