Με αφορμή το σχόλιο σου Πόντια, και σε συνδυασμό με την τελευταία παράγραφο της Λένας στην απάντηση της στην 6# να προσθέσω κάτι που για εμένα είναι εντυπωσιακό. Μιλάω για αυτή την ικανότητα που έχουν οι καλοί ψ, να σε αντιμετωπίζουν ως ενήλικα από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου στο γραφείο τους και την ίδια στιγμή, παράλληλα δηλαδή, να γίνονται για εσένα η 'αρκετά καλή' μητέρα που σου γιατρεύει τα τραύματα. Είναι συγκολονιστική εμπειρία για όσους από εμάς δεν είχαμε τέτοια μητέρα. Αλλάζει τους νευρώνες στον εγκέφαλο μας βρε παιδί μου. Πώς βρίσκουν αυτό το εξαιρετικά λεπτό σημείο μεταξύ του σε αντιμετωπίζω ως ενήλικα και παράλληλα κατανοώ ότι μόνο μέσα από τη βιωματική εμπερία μιας τέτοιας μητέρας θα καταφέρεις τελικά να αυτονομηθείς! Και σου τα προσφέρουν και τα δύο παράλληλα. Το 'παράλληλα΄ είναι που με εντυπωσιάζει.Κάπως έτσι γίνονται τα θαύματα που δεν είναι θαύματα...