Αγαπητή Άτονη,είναι απαίσιο αυτό που περνάς, το ξέρω, το έχω ζήσει. Θα περάσει (όσο κι αν μοιάζει ότι αυτό δε θα γίνει ποτέ). Αν βρεις τον τρόπο να πάρεις βοήθεια από ειδικό θα είναι το ειδανικότερο γιατί δεν θα είσαι μόνη σου σε όλη τη διαδικασία. Τα βιβλία που σου προτείνουν τα παιδιά εδώ είναι κι αυτά χρήσιμα. Το κακό είναι όμως πως αυτή την περίοδο βρίσκεσαι σε φάση μεγάλης έξαρσης των κρίσεων πανικού και ταλαιπωρείσαι πολύ. Σε περίπτωση που δεν βρεις άμεσα βοήθεια θα σου πω δυο τρία πράγματα που με βοήθησαν εμένα πολύ. Δεν θα πεθάνεις από την κρίση πανικού, ούτε θα τρελαθείς. Επίσης δεν είσαι τρελή που έχεις κρίσεις πανικού, τα ποσοστά του γενικού πληθυσμού που τις βιώνουν είναι πολύ υψηλά. Στην ουσία υτό που συμβαίνει με τις κρίσεις πανικού είναι ότι φοβόμαστε μην τις ξαναπάθουμε. Αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο. Ζούμε μέσα στον φόβο κι αυτό στη συνέχεια πυροδοτεί νέες κρίσεις. Άρχισα να περνάω τις κρίσεις πανικού μου όταν σταμάτησα να τις φοβάμαι. Θυμάμαι ότι ένιωθα ότι ερχόταν και έλεγα από μέσα μου "έλααααα, δώωωσεεεε, κι άλλο"…. κι όμως με το που άρχισα να λέω αυτό άρχισαν να μειώνονται. Σταμάτησαν να είναι εχθρός μου. Όχι από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως έγινε.