Προς "ΘΕΜΙΔΑ" Ναι,ρούχα που αρέσουν μόνο σε μένα και σε κανέναν άλλο.Ο άνθρωπος δεν μπορεί να υποκριθεί,όχι για πάντα,όχι μέχρι το τέλος.Εάν δεν του αρέσει ένα συγκεκριμένο ρούχο/τρόπος ζωής θα το βγάλει καποια στιγμή προς τα έξω/προς τους άλλους.Εγώ αυτό έκανα και τώρα είμαι σχετικά πιο ελεύθερος από τότε που φορούσα ρούχα που άρεσαν μόνο στους άλλους.Βέβαια,είμαι και πιο μόνος,αλλά αυτό είναι το τίμημα της ειλικρίνειας προς τον εαυτό σου,υποθέτω. Μην φανταστείς κάτι σπουδαίο, για παράδειγμα έλεγα στους φίλους πως το να καπνίζεις χόρτο δεν είναι όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα που λένε ότι είναι.Κάτι παρόμοιο,με το καζίνο και την φίλη σου,δηλαδή.(άσχετο,αλλά,εάν κέρδιζε,θα σου το έλεγε;Ρωτάω,γιατί κάτι τέτοιο άφησες να υπονοηθεί στο κείμενό σου). Το αποτέλεσμα;Αραιώσαν με μένα σε σημείο να βλεπόμαστε μια φορά το μήνα και άμα!Να υποθέσω πώς τις υπόλοιπες 29 ημέρες το μήνα καπνίζουν;Εγώ φόρεσα το ρούχο του να μην καπνίζω/πίνω(είναι κι αυτό, το ξέχασα)και πληρώνω το τίμημα...αλλά ξέρω πως έκανα το σωστό,δηλαδή ήμουν ειλικρινής με μένα. Τέλος,πρεπει να σου πω πως τα πάντα στη ζωή έχουν να κάνουν με το δίπολο υπερηφάνεια και ταπείνωση.Οι άνθρωποί σου δεν σου έλεγαν τα δικά τους για να μην ταπεινωθούν μπροστά σε ένα ανώτερό τους κι εσύ βοηθάς για να τονώσεις τον εγωισμό σου,δείχνοντάς τους ποιος είναι το αφεντικό,απλά τα πράγματα! ΥΓ Δεν θα σου απαντούσα,για να σου αποδείξω πως την έχω όντως γραμμένη την γνώμη των άλλων,αλλά σκέφτηκα να μην έχεις την ίδια αντιμετώπιση/μυστικοπάθεια που έχεις απο τους δικούς σου στα σοβαρά ζητήματα.Το "γαμώτο" με τις γνώμες των άλλων δεν είναι αν αδιαφορούμε ή όχι,αλλά ποιες θα αναγκαστούμε να υιοθετήσουμε...