Κύριε Αντωνόπουλε μοιράζομαι μαζί σας αυτή την υπέροχη εμμονή της ανακύκλωσης που εκτός από την δραστική μείωση του όγκου των απορριμμάτων αποτελεί μια άκρως πολύτιμη πλουτοπαραγωγική πηγή παρέχοντας την δυνατότητα ανάκτησης τεράστιων ποσοτήτων ημιεπεξεργασμένων πρώτων υλών με χαμηλό κόστος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παράνοια από το θάβουμε όλον αυτό τον πλούτο γιατί καταρχήν δεν υπήρξε ποτέ ένα εθνικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων και όταν έστω υπήρχε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής του σημερινού καθεστώτος σε τοπικό επίπεδο έπεφτε στα εμπόδια που δημιουργούσαν κάθε λογής τοπικοί αρχηγίσκοι, συντεχνίες και κομματικοί κομισάριοι για να προστατεύσουν ο καθένας από την πλευρά του μικροσυμφέροντα που γέννα ο “δημόσιος χαρακτήρας” (όπως επικαλούνται ) της διαχείρισης σκουπιδιών.Το αποτέλεσμα είναι όλη η χώρα γεμάτη με παράνομες χωματερές ,σημείο τριβής ενός παράλογου αλαλούμ ανάμεσα σε δήμους που πετούν κυριολεκτικά ο ένας στην πόρτα του άλλου τα σκουπίδια τους και κανείς μα κανείς δεν κάνει μισό βήμα για να εκμεταλλευτεί αυτό τον κυριολεκτικά πετάμενο πλούτο με αποτέλεσμα ακόμα και τοπία φυσικού κάλλους να είναι γεμάτα με τοξικές βόμβες. H διαχείριση των σκουπιδιών είναι ισχυρός δείκτης πολιτισμού , για να μπούμε στα πλέον προχωρημένα που χαρακτηρίζουν συγκεκριμένες χώρες που αναφέρετε πιστεύω χρειαζόμαστε άλματα. Καταρχήν όταν δημόσιοι χώροι όπως δρόμοι, πλατείες, πάρκα , ακόμη και πανεπιστήμια η ανοιχτοί αρχαιολογικοί χώροι είναι τίγκα στο σκουπίδι, όταν σε κάθε ανοιχτό χώρο στην ύπαιθρο ακόμα και σε εθνικούς δρυμούς είναι πεταμένα μπάζα πως μπορεί ο ασυνείδητος κάφρος να στραφεί στην ανακύκλωση ? Πετυχημένα παραδείγματα μοντέλων διαχείρισης υπάρχουν πολλά στην Ευρώπη ας κοπιάρουμε επιτέλους ένα από αυτά αλλά να εφαρμοστούν παράλληλα και οι νόμοι απέναντι στην καφρίλα “του πετάω όπου βρω” .