Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από την Ολυμπιάδα, το Euro, τη νίκη μας στη Eurovision... Γενικά το 2004 θεωρώ ότι ήταν η χρονιά της Ελλάδας. 14ετών τότε θυμάμαι, πήγαινα τρίτη γυμνασίου, υπήρχε και η ΕΡΤ τότε. Βλέπαμε εκεί τους αγώνες. Μας είχε πάει και το σχολείο να δούμε τους παραολυμπιακούς αγώνες και είχα εντυπωσιαστεί πως άνθρωποι με τεχνητά πόδια τρέχανε. Ξέρετε, στα 14 (τότε και όχι τώρα), όλα μοιάζανε περίεργα και ίσως και ακατόρθωτα. Ακόμη δεν ξέραμε πολλά! Είχα χαρεί όμως, γιατί έβλεπα αυτούς τους αθλητές και κατάλαβα ύστερα πως ο άνθρωπος ακόμη και με ένα λιγότερο μέλος, μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά. Ο Παπαϊωάννου, θεωρώ ότι πρόβαλε ορθά την χώρα μας, χωρίς υπερβολές. Απλά πρόβαλε την ιστορία μας ως προς την τέχνη και τις μάχες που δόθηκαν. Πολύ όμορφο άρθρο. Ευχαριστούμε που μας θυμίσατε, ότι κάποτε όλοι ήμασταν καλά και ενωμένοι. "Έλληνες!", θα μας ενώνει πάντα η γλώσσα, το πιοτί και ο χορός!