Η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το '81 ήταν ιστορικά νομοτελειακή. Ας μου επιτραπεί να πω ότι αν δεν υπήρχε το ΠΑΣΟΚ το '81 θα έπρεπε να το εφεύρουμε και εξηγώ: η μεταπολίτευση που ακολούθησε την τραγωδία της Κύπρου και η επιστροφή του Καραμανλή ήταν πολύ μετριοπαθείς και πολύ "νερόβραστες" πολιτικές λύσεις. Όσο αλλαγμένος πολιτικά - όπως λένε - και να γύρισε ο Καραμανλής από το Παρίσι, οι καιροί απαιτούσαν περισσότερο ριζοσπαστισμό και αυτό επιχείρησε να εγκολπώσει το ΠΑΣΟΚ. Και θα συμφωνήσω κύριε Χωμενίδη ότι πολλές καλές θεσμικές αλλαγές έγιναν με το ΠΑΣΟΚ του '80. Ωστόσο, όλα αυτά τα χρήματα που το ΠΑΣΟΚ του '80 έπαιρνε χάρη στα ευρωπαϊκά προγράμματα δεν πήγαν παρά στις τσέπες ημέτερων. Πολλών ημέτερων είναι αλήθεια, η βάση άνοιξε πολύ περισσότερο από την ολιγαρχική δεξιά του '50 και του '60. Αλλά οι πολιτικοί οφείλουν να εκπαιδεύουν το λαό, όχι να τον εκμαυλίζουν. Το ΠΑΣΟΚ του '80 και προσωπικά ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε τη μοναδική, στη νεότερη ιστορία, ευκαιρία να φέρει κυριολεκτικά αλλαγή. Πρωτίστως αλλαγή στα μυαλά και στις νοοτροπίες. Και αυτό δεν το έκανε, παρά αποσπασματικά και αεριτζίδικα. Και αντίθετα με τους πύρινους λόγους του στους οποίους ευαγγελιζόταν "έργα υποδομής", παρέδωσε κυρίως "έργα βιτρίνας". Και στο κάτω κάτω, ναι, περιμένει κανείς περισσότερα από κάποιον που χρησιμοποιούσε το επίθετο "σοσιαλιστικός" για το κόμμα του, σε σύγκριση με την παραδοσιακή δεξιά. Συμφωνώ ωστόσο απόλυτα μαζί σας ότι πρέπει να πετάξουμε τις προσκολλήσεις στο παρελθόν και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα, με τα υπάρχοντα πολιτικά υλικά, τα οποία δυστυχώς, τα περισσότερα, είναι δεύτερης ή και τρίτης ή και πολλαπλής χρήσης.